START
powrót do strony głównej
     Galeria fotografii
fotografie sportowe
     Terminarz
kalendarium wydarzeń sportowych
     Wyniki
tabele z wynikami zawodów, etc...
Podhale-Sport
Sport UM Zakopane
Sport UG Biały Dunajec
Sport Bukowina Tatrzańska
Sport UG Czarny Dunajec
Sport UG Poronin
Sport UG Jabłonka
Zakopiańska Liga Biegowa
Sport i zdrowie
EUROPEAN CLIMBING ROUTE
Szkoła Mistrzostwa Sportowego
Sportowcy Podhala
Plebiscyt Najlepszy Sportowiec Podhala
LOTOS CUP
Igrzyska STO
Igrzyska lekarskie
ZIMOWE IGRZYSKA POLONIJNE
Olimpiada młodzieży
Igrzyska Olimpijskie Mistrzostwa Swiata
Tour De Pologne Maratony LANG TEAM
Uniwersjady, MS Juniorów ZIOM
COS Zakopane
Obiekty Sportowe
Rozmaitości
 Kluby sportowe
REDAKCJA
Linki
Zapowiedzi

Dyscypliny
Biathlon
Biegi narciarskie
Dart
Hokej
Kajakarstwo
Konkurencje konne
Koszykówka
Kręgle
Lekkoatletyka
Łyżwiarstwo
Narty
 Piłka nożna
Piłka ręczna
Pływanie
Podnoszenie ciężarów
Rowery
 Siatkówka
Ski-Alpinizm
 Skoki narciar. i kombinacja
Snowboard
Sporty extremalne
Sporty motocyklowe
Sporty pożarnicze
Sporty samochodowe
Sporty samolotowe
 Sporty walki
Strzelectwo
Tenis ziemny i stołowy
Unihokej
Wędkarstwo
Wspinaczka
Żeglarstwo

Partnerzy
    Zakopane    Bukowina Tatrzańska
UG Poronin  



UG Czarny Dunajec  UG Jabłonka
  

     wyniki-skoki





 
Gabinet Terapii
   
   Keti






   Skijumping
Montano
  AZS-Zakopane  





TZN Zakopane









     







KS Pieniny







  mecze na żywo
wyniki na żywo
 

Sportowcy Podhala
Odszedł Tadeusz Kwapień.
 dodano: 24 Listopada 2012    (źródło: W. Szatkowski)

 23 listopada  w wieku 89 lat w Zakopanem zmarł  olimpijczyk zasłużony mistrz sportu i trener Tadeusz Kwapień  Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się 27 listopada o godz 14,00 na nowym cmentarzu w Zakopanem przy ul Nowotarskiej.



 Tadeusz Kwapień urodził się 25 lutego 1923 w Kościelisku –  był biegaczem narciarskim, kombinatorem norweskim oraz lekkoatletą. Trzykrotnie uczestniczył w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich :St. Moritz w 1948, Oslo w 1952 i Cortina d'Ampezzo w 1956, Po ukończrniu kariery zawodniczej został trenerem.
 
W 1945 roku zaczął uprawiać narciarstwo w klubie Wisła Zakopane i jako lekkoatleta w  zakopiańskiej filii klubu Wisła Kraków.
Tadeusz Kwapień trzykrotnie wziął udział w zimowych igrzyskach olimpijskich. W St. Moritz w 1948 zajął 47. w biegu na 18 km , był 10. w sztafecie 4 x 10 km oraz 25 w kombinacji norweskiej. W Oslo w 1952 zajął 41. miejsce w biegu na 18 km, a w Cortina d'Ampezzo w 1956 był 16. w biegu na 15 km, 12. na 30 km oraz 9. w sztafecie 4 x 10 km. Został zakwalifikowany na olimpiadę Squaw Valey 1960, ale start uniemożliwiła  mu choroba. Karierę zawodniczą zakonczył w 1960 roku.
 
Startował w Mistrzostwach Świata w 1958 w Lahti, gdzie był 31. na 15 km, a biegu na 30 km nie ukończył. Zdobył złoty madal w Akademickich Mistrzostwach Świata w 1949 w biegu na 15 km.
 
Osiemnaście razy zdobył mistrzostwo Polski:
bieg na 18 km - 1952 i 1953
bieg na 14 km - 1954, 1955, 1956 i 1957
bieg na 30 km - 1951, 1954 i 1957
sztafeta 4 x 10 km - 1946, 1947, 1948, 1949, 1952, 1953, 1955, 1956 i 1957.
Był także dziesięciokrotnym wicemistrzem Polski.
Kwapień był także czołowym lekkoatletą Polski. Zdobył dwa tytuły mistrza Polski: w biegu na 1500 m w 1949 i na 5000 m w 1950, a także wicemistrzostwo na 1500 m w 1947 i 1948. Dwukrotnie reprezentował Polskę w lekkoatletycznych meczach międzypaństwowych.
 

 
W historii narciarstwa zajmuje miejsce szczególne. Trzykrotny olimpijczyk (1948, 1952 i 1956) i 18-krotny mistrz Polski w biegach narciarskich oraz dwukrotny mistrz Polski w lekkiej atletyce umiał połączyć uprawianie tych dwóch trudnych dyscyplin sportowych. Tadeusz Kwapień
Był pierwszym biegaczem w powojennej historii polskiego narciarstwa, który przebojowo wdarł się do "dwudziestki" najlepszych. W latach 1956-57 był najlepszym biegaczem Europy Środkowej.
Urodził się w 1923 r. na Krzeptówkach. Jego rodzina zakładała tam filię klubu "Wisła", w czym głównie zasłużył się jego ojciec. Dzieci góralskie garnęły się do sportu, a z terenu Krzeptówek wielu zasiliło szeregi polskiej reprezentacji. Jego ojciec był piekarzem. Dawał dzieciom bułki i to wystarczyło, by ściągnąć je do klubu. Sport był szansą na lepsze jutro..., no i na bułkę od Kwapienia. Dlatego na Krzeptówkach powstała filia klubu "Wisła" w domu Polankowego.
Tadeusz od małego miał pociąg do sportu. Zachęcony przez trenera Woynę-Orlewicza zaczął uprawiać biegi narciarskie.
Na Zimowych Igrzyskach startował trzy razy - po raz pierwszy w St. Moritz w 1948 r. W składzie skromnej polskiej ekipy olimpijskiej znaleźli się: Stanisław Marusarz, Józef Marusarz, Józef Daniel-Krzeptowski, Jan Kula, Jan Gąsienica-Ciaptak, Stefan Dziedzic, Tadeusz Kwapień, Stanisław Bukowski, Jerzy Schindler, Jan Pawlica i Leopold Tajner. Sztandarowym był Marusarz. - Wszyscy gorąco witali "Dziadka" Marusarza - wspomina. - Ja byłem wtedy 47., a najlepsi byli Szwedzi. Szwedzi zwyciężyli wtedy także w sztafecie, a Polacy znaleźli się na 10. miejscu. To była ładna olimpiada i muszę powiedzieć, że byliśmy bardzo elegancko ubrani.
 
Zimowych Igrzysk w Oslo (1952) nie uważa za udane, przynajmniej dla siebie: - W Oslo byłem sam jeden. W dodatku tuż przed olimpiadą pojechałem na zawody do Oberhofu w Niemczech i tam się przeziębiłem. PZN postanowił wysłać tylko mnie jednego i ja się tam bardzo źle czułem. Mieszkałem sam jeden w Oslo, zjazdowcy wyjechali na północ do Norefjell. Biegi były w Holmenkollen, więc zostałem sam, nawet bez trenera, co musiało się odbić na wyniku. Biegłem nawet nieźle, ale złamałem nartę. Pamiętam, że stanąłem przy trasie, a wtedy jakiś Norweg dał mi swoją nartę.
Najlepsze zawody? Odpowiada po chwili namysłu: - Dla mnie najlepsze wspomnienia pozostawił w pamięci start w akademickich mistrzostwach świata w Semmeringu w 1953 r., kiedy byłem drugi, za Terentjewem, ale straciłem tylko dwie sekundy. Rosjanie mieli dla mnie wielkie uznanie, a biegacze radzieccy należeli do czołówki światowej. Wtedy poznałem znakomitych biegaczy Kuzina i Kołczina i zaprzyjaźniliśmy się.
Jak wyglądał trening biegaczy w tamtych latach? - Latem trenowaliśmy marszobiegi z kijkami. Nigdy nie wyjeżdżaliśmy na lodowce, tylko trenowaliśmy w kraju na "pierwszym śniegu", np. na Kondratowej, gdzie rano robiliśmy pętle pod Łopatą. Jak śniegu brakowało, to donosiliśmy go w koszach. Były zgrupowania w Pięciu Stawach - w nocy musieliśmy trzymać dyżury i dokładać do pieca. Jedzenie mieliśmy kiepskie, najczęściej chleb z solą, a po pieczywo chodziliśmy do Roztoki. Biegaliśmy po Stawie. Wtedy moje koleżanki biegaczki wpadły do wody - biegły za blisko brzegu, załamały lód i naprawdę cudem się uratowały. Ratował je trener Edward Mróz. Takie to były zgrupowania.
 
Latem biegał na bieżni i zdobył dwa tytuły mistrza Polski: na 1500 m (1949) i 5000 m (1950); był też 2-krotnym wicemistrzem kraju na 1500 m (1947, 1948). Z czasem wybrał jednak tylko starty na nartach.
Po latach treningu przyszło doświadczenie. Na swoje trzecie Zimowe Igrzyska w 1956 r. Kwapień pojechał już jako w pełni doświadczony zawodnik. Podczas ceremonii otwarcia zawodów niósł jako sztandarowy biało-czerwoną. Wspomina: - W 1956 i 1957 pisano, że jestem najlepszym biegaczem Europy Środkowo-Wschodniej. Byłem wtedy naprawdę dobrze przygotowany do zawodów. Mogłem wtenczas zająć lepsze miejsce, ale posmarowaliśmy narty "klistrem" na mokry śnieg, a w nocy spadł świeży śnieg i zaraz po starcie zalodziło mi narty. Mimo to, moje 12. miejsce na 30 km i 16. na 18 km uważam za duży sukces. W sztafecie Rubiś złamał nartę, a Sobczak miał ciężki upadek na mostku i zajęliśmy 9. miejsce w biegu sztafetowym. No i pamiętam wielką radość w naszej grupie z medalu Franciszka Gąsienicy-Gronia (brąz w kombinacji norweskiej - przyp. W.S.). Z radości z medalu Gronia działacze wzięli nas do kina na western. Groń dostał za medal olimpijski talon na motocykl, za który musiał sobie zapłacić.
Za swoje zasługi dla polskiego sportu Tadeusz Kwapień otrzymał wiele odznaczeń: w 1958 r. Złoty Krzyż Zasługi, tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu, Srebrną Odznakę Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (1986), Złotą Odznakę za Zasługi dla Zakopanego, odznakę Honorowego Członka Gwardyjskiego Towarzystwa Sportowego "Wisła" (1966). Był członkiem komisji sędziowskiej TZN. ce. Na półkach stoją puchary, a na ścianach wiszą dyplomy.

Wojciech Szatkowski, Muzeum Tatrzańskie w Zakopanem




«« Powrót do listy wiadomości
 Zapisz w schowku     Drukuj     Wyślij znajomemu    2365



 
  
 
 
 
 
 
 
  
 

Copyright © MATinternet & Podhale-Sport - ZAKOPANE 1999-2018