Przed ostatnim biegiem był drugi, bo wyprzedził do świetny dziewiętnastoletni Czech Metodej Jilek. I taka była kolejność na podium, które uzupełnił jeszcze kończący karierę Holender Jorrit Bergsma. Wykończony fizycznie reprezentant Polski mógł świętować olimpijski medal.

 

– Po biegu chodziłem jak na patykach, mogę powiedzieć. Naprawdę ciężko było. Teraz tak stoję na wyprostowanych kolanach, bo dalej jest ciężko. Tyle kosztuje ten medal, naprawdę. Wszyscy, widać, że taka była walka, że naprawdę wszyscy tak mocno zaczynali. Później jechało się ciężko. Taki lód, takie są warunki i trzeba być przyzwyczajonym na to. To jest Igrzyska i zrobiłem wszystko, co mogę. Jestem zadowolony z medalu, ale z biegu i czasu nie jestem zadowolony. Naprawdę na treningach było lepiej. Wiadomo, że chciałem się bawić jazdą, ale trochę była presja w głowie. Na półtora tysiąca i w biegu ze starty masowego już będę się bawić i robić to, co umiem najlepiej – komentuje.

 

Zachwycony po sukcesie Semirunnija, był jego trener Roland Cieślak. – Dzień historyczny. Jesteśmy bardzo szczęśliwi, bo liczyliśmy na tego chłopaka. Wiedzieliśmy na jakim poziomie sportowym jest, jak może się zaprezentować. Zrobił to z zimną krwią, przyszedł na tor, wystartował, zdobył medal. Poza treningami jego poziom mentalny przygotowania do bycia najlepszym na świecie jest na dużym poziomie. Jest człowiekiem, który chce wygrywać. To jest bardzo ważne w sporcie. Nie kalkuluje, nie myśli co można zrobić tak, żeby gdzieś coś się udało, a najmniejszym kosztem. On idzie cały czas w va bank i dlatego osiąga sukces – mówi.

 

Na miejscu w Mediolanie występ Władka śledziła jego dziewczyna, ale rodzice, mieszkający w Rosji, kibicowali przed telewizorami. – Zadzwoniłem, powiedziałem, że ich kocham, oni mnie też kochają, no ale jak wrócę do wioski to zadzwonię na dłużej i porozmawiamy. Teraz jeszcze nie było na to czasu – dodaje Semirunnij.

 

To drugi polski medal w Mediolanie i drugi srebrny po sukcesie młodego Kacpra Tomasiaka na skoczni w Predazzo. I jednocześnie pierwszy łyżwiarski medal od 12 lat, gdy biało-czerwoni znakomicie zaprezentowali się na igrzyskach w Soczi.

 

– Wracamy jako łyżwiarstwo szybkie na właściwe tory i zdobywamy pierwszy medal. Cieszymy się ogromnie, bo ta praca nie poszła na marne, już możemy być się tego pewni. Także tutaj Władek był dużym faworytem i zaskoczeniem byłoby dla mnie jakby tego medalu nie zdobył, ale to też musiał odpowiednio przejechać ten dystans, mocno go zaczął i też powalczył na tym dystansie. Były duże emocje i do końca musieliśmy wierzyć w to, że ten czas Władka da nam medal – mówi Zbigniew Bródka, mistrz olimpijski z Soczi.

 

Wielkie powody do zadowolenia mogą mieć szefowie Polskiego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego – prezes Rafał Tataruch i dyrektor sportowy Konrad Niedźwiedzki – którzy bardzo mocno zabiegali najpierw, by ściągnąć Władka do Polski, a później pomóc mu w uzyskaniu wszystkich formalności związanych z przyznaniem polskiego obywatelstwa.

 

– Przypominam sobie, jak z Dworca Wschodniego w Warszawie odbierałem Władka, który przyjechał i wiozłem go do Tomasza Mazowieckiego. Młodego, zagubionego człowieka jeszcze wtedy, ale my wierzymy w ludzi i daliśmy tą możliwość, żeby mógł startować na początek jako sparing partner, żeby zobaczyć też, co sobą reprezentuje, jak się będzie zachowywał. Oczywiście równolegle zaczynaliśmy tę procedurę zmiany barw narodowych – mówi Tataruch. – Władek dziś osłabł w tym momencie, w którym miał osłabnąć, czyli na mecie. Każdy medal zawodnika nagle to jest jak tabletka przeciwbólowa i on w tym momencie dużo lepiej się czuje, dużo lepiej funkcjonuje i na pewno będzie za chwileczkę skakał z radości.

 

– Medali olimpijskich nie zdobywa się w pojedynkę, więc trzeba mieć ten team, trzeba mieć wiele osób, które wspierają. Władimir znalazł takie osoby w Polsce, u nas w związku, które mu pomagały, które mu zaufały, które dały trochę czasu na to, żeby się rozwinąć i gdzieś tam prowadziły i starały się go wspierać na każdym odcinku tej jego drogi do igrzysk olimpijskich. No i Władimir ze swojej strony postawił dzisiaj kropkę nad i, srebrny medal, z którego ogromnie się cieszymy i cieszy się cały zespół, bo rzeczywiście ten dwunastoletni licznik dzisiaj został wyzerowany, ale myślę, że to jeszcze nie jest koniec – dodaje Niedźwiedzki.

 

To właśnie dyrektor sportowy PZŁS i też medalista olimpijski z Soczi, nazywany jest przez Semirunnija jego „polskim ojcem”. Niedźwiedzki bardzo mocno walczył o to, by udało się dopiąć wszystkie formalności i opiekował się młodym chłopakiem, który postanowił zostać Polakiem.

 

– Cieszę się, że nam się to udało, bo ten moment, kiedy dostaliśmy informację, że jest podpis prezydenta pod tym obywatelstwem naprawdę był emocjonalny. W jego sytuacji nie było powrotu. Jeżeli nie dostałby przedłużenia wizy czy obywatelstwa, to nie można wrócić sobie do Francji, czy do Kanady, czy gdzieś. To jest bilet w jedną stronę i nie powiem, że to nie było dużym wyzwaniem, bo każdy może sobie wyobrazić, jak by ta sytuacja wyglądała, gdyby wrócił do kraju – mówi Niedźwiedzki.

 

Już w sobotę i niedzielę kolejne szanse medalowe dla polskich łyżwiarzy – pierwszego dnia na 500 metrów pobiegną Damian Żurek, Marek Kania i Piotr Michalski, a dzień później ten sam dystans pokonają Kaja Ziomek-Nogal i Andżelika Wójcik.